مخصوصه مىپرداختند . فبناءً عليهذا آيه منع از دخول مشركين در همه حال و در هر صورت نمىكند ، بلكه اختصاص به حجّ با آن شكل و وضع و خصوصيّت دارد ؛ و اگر نه چنين بود مىفرمود : مشركين نبايد داخل مسجد الحرام شوند ، نه اينكه بفرمايد : مشركين پس از امسال نبايد داخل مسجد الحرام شوند . و اين نكته جاى تأمّل و دقّت دارد . و امّا مطلب سوّم اينكه : در آيه شريفه حكمِ مترتّب بر نجاست مشركين را عدم قرب و نزديكى به مسجد الحرام ذكر كرده است ؛ و اين تعبير مناسبتى با قذارت ظاهرى و نجاست ظاهرى ندارد ، زيرا گر چه موجب تنجيس مسجد الحرام مىباشند ، امّا تعبير به عدم اقتراب در مورد تنجيس ظاهرى لغو و بىمعنى خواهد بود ، و ما در هيچ مورد از موارد نجاسات سراغ نداريم كه فرموده باشند چيز نجس را حتّى نزديك مسجد و يا مسجد الحرام نبريد . بنابراين همچنانكه خداى متعال در توصيف بيت خود عنوان طهارت و پاكيزگى را بر آن اطلاق نموده است ، چنانچه در آيه 125 از سوره بقره مىفرمايد : « وَ عَهِدْنَآ إِلَى إِبْرَ هِيمَ وَ إِسْمعِيلَ أَن طَهّرَا بَيْتِىَ لِلطَّآئِفِينَ وَ الْعكِفِينَ وَ الرُّكَّعِ السُّجُودِ » ، و در آيهء 26 از سورهء حجّ مىفرمايد : « وَ إِذْ بَوَّأْنَا لِإِبْرَ هِيمَ مَكَانَ الْبَيْتِ أَن لَّاتُشْرِكْ بِى شَيْئًا وَ طَهِّرْ بَيْتِىَ لِلطَّآئِفِينَ وَ الْقَآئِمِينَ وَ الرُّكَّعِ السُّجُودِ » ، آنچه مناسب با تطهير بيت در سياق آيات است عدم تلوّث آن به كثرات و قذارتهاى روحى و معنوى است مناسب با اين پاكيزگى و طهارت كه قطعاً طهارت باطن و صفاى